• Blog Nienke When life knocks you down

    Posted on september 26, 2019 by in Nieuws

    naMaSte

    When life knocks you down just get up again, but not to soon….

    Deze week zou eigenlijk net als ieder andere moeten zijn, teminste dat is wat je graag wil. De planning zoals je die hebt moet gewoon doorlopen en alle dingen in je agenda wil je graag doen. Soms heb je van die weken of dagen, dan word het gewoon alles behalve dat…

    Terug gekomen van een heerlijk weekend Texel, waar Wietse en ik genoten van de rust, en heerlijk zonovergoten weer. Op zaterdag besloten we te gaan wandelen, door het bos, de duinen, over het strand en hier en daar een uitgebreide pauze. Met de rugzak die ik gepakt had met lekkers en wat drinken gingen we op pad. Heel mindfull ook, zonder een woord te reppen kon je in de anders ogen zien dat diegene genoot.

    Zien, horen, ruiken en voelen en dit allemaal in stilte met aandacht voor alles om je heen, je lichaam en je ademhaling al leidraad. Hoe intens je dan kunt genieten van de dingen die je anders niet opvallen is heel bijzonder!

    Op zondag verwachtte ik na alle km’s van zaterdag op (ongeveer 10!!) de rekening te moeten betalen, lichamelijk dan maar deze bleef me bespaard. Wel zat er minder pit in als de dag ervoor maar dit kon me niet deren, de hele dag genoten aan zee, met thee een goed boek, vrienden en gezelligheid. Voor je het weet is de dag voorbij en zo ook het weekend, terug naar het vaste land waar de maandag zou beginnen met nieuwe avonturen.

    Op maandag merkte ik al dat de rekening misschien toch nog wel betaald moest gaan worden, mijn lichaam gaf me signalen die me meer dan duidelijk maakten dat er iets niet in de haak was, gas terug was de boodschap en als ik iets moeilijk kan is het luisteren naar die boodschap, de eigenwijze Nienke in mij blijft stiekem toch door gaan, met alle gevolgen van dien.

    Dinsdag: Het was overduidelijk, iets wat ik al anderhalf jaar niet meer had gevoeld sprak nu boekdelen, een schub oftewel een opleving van de MS gooide mijn hele planning overboord. Mijn zicht is niet scherp, mijn hele rechterkant voelt alsof deze in brand staat en denken voelt alsof bewolking zich in mijn hoofd heeft verzameld en geen ruimte meer is voor de snelweg die er anders doorheen rijdt.

    Desondanks en door een goede voorbereiding voelde de Yin Les op dinsdagavond niet anders als anders, was het heerlijk de yogi’s weer te ontmoeten, les te geven, na te praten onder het genot van een kop thee en thuis aangekomen heerlijk je bed in te ploffen totaal ontspannen.

    Op woensdag en donderdag was dit wel anders, waar ik normaal de dag start met meditatie en yoga kon ik nu niet eens op de mat terecht komen, mijn hele lichaam schreeuwde NEE! En toch is er altijd dat kleine stemmetje dat blijft doorstomen, doorgaan, doorzetten,niet stoppen….

    En dan ben ik op een punt aangekomen dat ik mezelf verlies in onmacht, verdriet en frustratie dat mijn hoofd nog zoveel wil maar lichamelijk er nu niks uit komt, er niet eens de energie is om uit je bed te komen,de dag te starten. Mindfull mezelf hier bij neerleggen is iets wat ik nog steeds moet gaan leren, het blijft een struggle waar ik mijn weg nog niet in gevonden heb maar me gelukkig al kan troosten dat iedereen om mij heen begrip heeft voor de situatie, met me mee denkt waar ik dat zelf niet kan, mijn les over kan nemen als het echt niet lukt (thnxx Minette) en ik mijn focus kan leggen op rust, reinheid en regelmaat en volgende week weer hopelijk weer op de mat.

    Liefs Nienke

Geen reactie mogelijkheid.